در یکی از صحنه های فیلم فرانسوی « ساکت شو! » ، ژرار دوپاریو در حال فرار از دست پلیس به طور ناگهانی وارد یک سالن سینما می شود. سالن پر از بچه هایی است که رو به پرده میخکوب شده اند و می خندند. دوپاریو  روی یکی از صندلی ها ، کنار بچه ها می نشیند و بلافاصله خنده هایش شــــروع می شود. حتی موقعی که پلیس ها او را در میان جمعیت پیدا می کنند و می برند ، او دائماً به طرف پرده برمی گردد و خنده هایش را ادامه می دهد. سپس با قطع شدن نما به پرده می بینیم که یک فیلم انیمیشن ( عصر یخبندان ) در حال نمایش دادن است.

همین صحنه کوتاه می تواند جایگاه امروزی سینمای انیمیشن را در دنیا نشان دهد. گونه ای که دیگر به کودکان اختصاص ندارد و می تواند هر بزرگسالی را که گذری به تماشایش می نشیند ؛ مجذوب کند.

دیگر دنیای انیمیشن  منحصر به  انیمه های ژاپنی نیست و ما مجبور به تماشای بی شو جو ها( در انــیمه های  ژاپنی به دختران بسیار زیبا گفته می شود ) و یا بی شو نن ها ( پسران خوش قیافه) نیستیم.

امروزه زبان انیمیشن ، زبان ایجاز و سادگی است که همین امر باعث می شود تا شخصیت ها هم هماهنگ با فضای کلی کار ساده ، جذاب و بدیع باشند. شخصیت ها باید همگی از معیار های جهانی تبعیت کنند و از این رو شخصیت های بامزه ، زشت و زیبا همگی می توانند در آثار انیمیشنی به یک اندازه حضور داشته باشند و نقش ایفا کنند.

تیموتی ویلیام برتون ، انیماتور سابق کمپانی دیزنی که بیشتر به خاطر فیلم های نامــتعارف و عجیبــش شناخته می شود؛ هر از چند گاهی به دنیای مورد علاقه اش؛ یعنی، انیمیشن سر می زند و اثری جالب توجه خلق می کند.

دنیای آثار برتون، مخلوطی از داستان های عاشقانه پریان، فضاهای گوتیک و یا ویکتوریایی تحت تأثیر رمان های چارلز دیکنز، فیلم های ترسناک سیاه و سفید درجه دوی قدیمی همراه با کلی ایده های غریب و تخیلات بی حد و مرزی است که کابوس های جذاب و بامزه ای می سازند.

با وجود اینکه ما ، برتون را بیشتر به خاطر فیلم های فانتزی و ترسناکش می شناسیم ولی باید بدانید که  او کارش را با یک انیمیشن عروسکی کوتاه ایست حرکتی(Stop - Mation)  با نام وینسنت شروع کرده  و در طول دوران فعالیتش سعی کرده در کنار ساخت فیلم ، ساخت انیمیشن را نیز ادامه بدهد.

عروس مرده ،  یک انیمیشن 76 دقیقه ای که همه عناصر دوست داشتنی فیلم های برتون را در خـود دارد ؛ فضاسازی های ترسناک ، طنز سیاه ، حال و هوای ویکتوریایی و انبوهی از جسد ها و مردگان جذاب و دیدنی همراه با موسیقی خیال انگیز دنی الفمن.

برتون ،  در این فیلم ما را در برابر دو دنیای مختلف قرار می دهد. دنیای آدم های زنده و دنیای آدم های مرده. در همان نگاه اول می توان به تفاوت های بسیار این دو جهان پی برد.

دنیای آدم های زنده ، دنیایی سرد ، سیاه و ساکن و پر از قوانین خشک و بی روح است؛ اما ، در طرف دیگر شاهد دنیایی هستیم که شاد و پرجنب و جوش و پرتحرک است.

به نظر من ، فضاهای دنیای زنده ها شبیه حال و هوای فیلم اسلیپی هالو و در مقایسه با انیمیشن قبلی برتون؛ یعنی،  کابوس قبل از کریسمس یک سر و گردن بالاترست. اگرچه مارک جانسون اینجا هم به کمک برتون آمده ولی مشخص است که در کار بیشتر سلیقه برتون تأثیر داشته است.

برخلاف آنچه که از فیلم های ایست- حرکتی انتظار داریم ، حرکات عروسک های فیلم هم بسیار نرم و  هم طبیعی به تصویر کشیده شده اند.

گرچه این فیلم یک شاهکار تمام عیار نیست؛ ولی، در جایگاه خودش اثری قابل قبول به حساب می آید.